Są ludzie, którzy nie próbują dopasować swojego życia do cudzych wyobrażeń. Asia i Hubert od początku wiedzieli, że ich ślub nie będzie wielkim wydarzeniem z długą listą gości. Chcieli przeżyć go spokojnie, wśród tych, których obecność naprawdę coś znaczy. Wybrali Pałac w Lewkowie – miejsce piękne, ale nienarzucające się swoją urodą. Takie, w którym łatwo usłyszeć drugiego człowieka. Bo przecież ślub nie zaczyna się wtedy, gdy rozbrzmiewa muzyka. Zaczyna się znacznie wcześniej – w decyzji, by przeżyć ten dzień po swojemu.
Było ich zaledwie kilkanaście osób. W sam raz, by każdy miał czas na rozmowę, na uśmiech, na zwyczajne bycie razem. Asia i Hubert zadbali o każdy szczegół, ale nie po to, by zachwycać. Chcieli, żeby ludzie, którzy przyszli świętować z nimi, stali się sobie bliżsi. Dlatego pojawiły się drobne niespodzianki, pytania o nich samych, wspólna zabawa, śmiech, który z każdą chwilą brzmiał coraz swobodniej. Nieznajomi powoli przestawali być nieznajomymi. I chyba właśnie wtedy rodzi się coś, co najczęściej nazywamy rodziną – nie z pokrewieństwa, lecz z czasu przeżytego razem.
Patrząc na ten dzień, pomyśleliśmy, że człowiek przez całe życie zbiera ludzi wokół siebie. Jedni pojawiają się na chwilę, inni zostają na zawsze. A są takie dni, które przypominają, że nie liczy się, ilu ich jest. Liczy się tylko to, czy kiedy spojrzymy wokół, zobaczymy twarze, przy których możemy być dokładnie sobą.
