Od kilku dni padało. Taki deszcz, który nie pyta o plany i nie przejmuje się prognozami. A przecież sesja Justyny i Sebastiana miała wyglądać zupełnie inaczej. Miało być słońce, miękkie światło i kadry jak z letniego filmu. Kiedy jechaliśmy do Zamku w Pszczynie, deszcz nie ustawał ani na chwilę. Na miejscu zaproponowaliśmy, że możemy schować się pod arkadami i poczekać. Ale są ludzie, którzy nie lubią czekać, aż świat stanie się idealny. Justyna i Sebastian spojrzeli na siebie, uśmiechnęli się i po prostu ruszyli przed siebie.
Od tej chwili wszystko wydarzało się samo. Justyna była jak żywioł – pełna śmiechu, ruchu i energii, której nie potrafiło zgasić nawet pochmurne niebo. Sebastian szedł obok spokojniejszym krokiem, ale z tą cichą obecnością, która mówi więcej niż słowa. Patrząc na nich, pomyśleliśmy, że może miłość właśnie tak wygląda – nie wtedy, gdy dwoje ludzi jest takich samych, lecz wtedy, gdy potrafią iść razem przez ten sam deszcz.
Pod koniec byli już całkiem przemoczeni. Mogliśmy skończyć, schować się, wrócić do samochodu. Zamiast tego położyli się w mokrej, chłodnej trawie i śmiali się, jakby na świecie nie było nic ważniejszego od tej chwili. I właśnie wtedy powstały zdjęcia najbliższe prawdzie.
Bo życie rzadko układa się tak, jak je sobie wyobrażamy. A jednak często to właśnie w tych nieplanowanych chwilach odnajdujemy wszystko, czego szukaliśmy od początku.
